Η 28η Οκτωβρίου ανήκει σε κάποιους…




Γράφει ο Γιώργος Λαμπράκηςparelasi

Ακόμα μια εθνική επέτειος πλησιάζει και η συζήτηση μοιραία περιστρέφεται γύρω από τα μέτρα της αστυνομίας απέναντι σε ενδεχόμενες διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες πολιτών, στη θέα των πολιτικών που θα θελήσουν να βρεθούν στις εξέδρες των παρελάσεων.
Η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου δεν είναι μια μέρα αφιερωμένη στους πολιτικούς και στο σύστημα εξουσίας που οδήγησε τη χώρα στη σημερινή κατάσταση. Στις 28 Οκτωβρίου 2013 δεν γιορτάζει η Μέρκελ, ο Τόμσεν και η τροϊκανή παρέα, ούτε είναι τα γενέθλια του Σαμαρά, του Βενιζέλου και του Στουρνάρα.

Στις 28 Οκτωβρίου 2013 γιορτάζει η Ελλάδα! Για έννοιες ξεχασμένες και καλά κρυμμένες πίσω από τη σκόνη που σηκώνει το ασαφές κυνηγητό μιας χώρας με την ίδια της την ουρά. Και μέσα σε αυτό το απόλυτο μπάχαλο που κανείς δεν ξέρει με ποιον πραγματικά πρέπει να τα βάλει, το θέμα της παρέλασης τα τελευταία χρόνια ήρθε να επιδεινώσει την κρίση ταυτότητας που περνάει αυτός ο λαός με τις τεράστιες ευθύνες για το σημερινό αδιέξοδο.

Στις 28 Οκτωβρίου 1940, ολόκληρο το Έθνος έβαλε στην άκρη τα μίση, τα πάθη της εποχής και τις αντιπαραθέσεις της εποχής (Δικτατορία του Μεταξά) και ανέβηκε τα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας. Στις 28 Οκτωβρίου 1940 βρέθηκαν στο ίδιο χαράκωμα άνθρωποι που μέχρι και 24 ώρες πριν μπορεί να τους χώριζαν πολλά (σε επίπεδο κοινωνικής τάξης, μορφωτικού επιπέδου, πολιτικών απόψεων) όμως την κρίσιμη στιγμή ενώθηκαν για το καλό της πατρίδας μας.
Δεν συνωστίσθηκαν στα βουνά της Αλβανίας, ούτε φαν του χειμερινού τουρισμού ήταν, γιατί μπορεί κάποια στιγμή να το διαβάσουμε κι αυτό…

Αυτούς τους ανθρώπους σκεφτόμαστε και τιμάμε σε κάθε ανάλογη επέτειο, αυτούς τους ήρωες που έπεσαν στα πεδία των μαχών, που λαβώθηκαν στην ψυχή και στο σώμα και τους πολεμιστές της Αλβανίας που ανοίγουν της παρελάσεις, άλλοι με ένα πόδι ή σε αναπηρικά αμαξίδια, το ίδιο περήφανοι όμως όπως και τότε…

Μια ημέρα το χρόνο αφιερώνει η Ελλάδα στους πολεμιστές του ’40, ας μην την χαλάσουμε κυνηγώντας τους πολιτικούς, με ανούσιες ενέργειες επαναστατικής γυμναστικής που δεν προσφέρουν τίποτα. Οι βετεράνοι πολεμιστές του ’40 δεν είναι αποκομμένοι από την κοινωνία, δεν είναι κάποιοι που τους βάζεις απέναντι, αντίθετα είναι ένα κομμάτι της χώρας που θα πρέπει να αποτελεί παράδειγμα και να διδάσκεται.

Απεργίες και διαδηλώσεις θα έρθουν πολλές μπροστά μας. Άλλωστε οι ουσιαστικές αλλαγές γίνονται μέσω της κάλπης. Ας μην χάσουν αυτοί οι άνθρωποι την μοναδική ευκαιρία που τους δίνεται να νοιώσουν ότι ακόμα και σε μια Ελλάδα που σβήνει και λεηλατείται, υπάρχουν αξίες και ιδανικά που στο πρόσωπό τους τιμώνται όπως πρέπει.
Και αυτή η μέρα, τους ανήκει…

ΥΓ. Στη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση που θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη, οι άνδρες και οι γυναίκες των Ενόπλων Δυνάμεων αξίζουν το πιο ζεστό χειροκρότημα. Το τελευταίο διάστημα (και όχι μόνο) έδειξαν μέσα από τις ασκήσεις και τις ρεαλιστικές εκπαιδευτικές τους δραστηριότητες πως υπάρχει μια άλλη Ελλάδα.